GadeSound

Dokładnie szóstego stycznia 2025 roku miała miejsce premiera pierwszej części "Wiosny" Vivaldiego w mojej interpretacji. Cały cykl "Czterech pór roku" to tak zwane "koty za płoty", czyli pierwsze poważniejsze mock-upy , które nagrałem w 2025 roku, wszystko to na fali zachwytów nad Spitfire Chamber Strings . Doświadczenia jednak przybywało, a kiedy we wakacje pojawiła się u mnie biblioteka VSL Elite Strings wiedziałem, że muszę nagrać cały cykl jeszcze raz. I oto rok po premierze pierwszej wersji zapraszam do posłuchania wersji dużo bardziej dopracowanej i także bardziej kompletnej: Wyjaśnienia Dlaczego niby ta wersja jest bardziej kompletna? Bo została oparta na bogatszych wersjach plików MIDI - wcześniej nie miałem dużego doświadczenia w ich wyszukiwaniu, więc kilka części np. nie miało partii klawesynu. Tym razem zatem postarałem się skompletować pełne partytury i doprowadzić je do spójnego stanu. W międzyczasie dopracowałem także skrypt w Python...

Prócz dużych i średnich składów smyczkowych, takich jak choćby Spitfire BBC Symphony Orchestra czy Cinematic Studio Strings czasem potrzebujemy składów nieco mniejszych. Zwykle są to konfiguracje w rodzaju sześcioro skrzypiec pierwszych, pięcioro drugich i altówek, cztery wiolonczele i trzy kontrabasy (plus-minus jeden w każdej z sekcji). Takie składy dają już pełniejsze brzmienie niż kwartety czy kwintety smyczkowe, ale nie tak rozmyte i potężne jak pełna orkiestra. Tego typu małe orkiestry kameralne świetnie nadają się do grania finezyjnych kompozycji Haydna, Mozarta czy Vivaldiego, nieco gorzej im idzie przy symfoniach Beethovena czy utworach Wagnera. Małych składów smyczkowych, wbrew pozorom, wcale nie ma na rynku bibliotek specjalnie dużo. A skoro mam ich trochę, postanowiłem kilka z nich po prostu porównać. Jako że biblioteki musiały wykazać się w "Divertimento D-dur" (a konkretnie w trzeciej części, "Presto"), z marszu odpadły takie biblioteki jak Pēteris...

W nowoczesnych instrumentach orkiestrowych zwykle sprawa zmiany artykulacji jest banalna - trzeba po prostu wysłać odpowiedni kod MIDI i artykulacja się przełącza na wybraną. Niestety, nie wszystkie biblioteki są do tego przystosowane - na przykład Audio Imperia Dolce każdą artykulację ma dostępną jako osobny instrument "kontaktowy", a wiele starszych bibliotek Spitfire pochodzi z czasów, gdy bardzo oszczędzano pamięć i dzielono artykulacje na grupy, które również zamykano w osobnych "instrumentach kontaktowych". Wówczas nie da się jednocześnie przełączać między legato i np. tremolo , bo znajdują się one w różnych grupach. Teoretycznie nie jest to duży problem - do Kontakta można wrzucić kilka instancji instrumentu, a po przypisaniu każdej z nich do osobnego kanału MIDI, można wysyłać odpowiednie komunikaty i grać będzie ta instancja, co trzeba: Tradycyjne podejście - multi-instrument w samym Kontakcie Sam tak robiłem przez jakiś czas, ale pracując ostatn...

Po prostu nie mogłem się oprzeć. Na bibliotekę Pēteris Vasks Strings czyhałem od dawna, ale odstraszała przede wszystkim cena. Poza tym Vasks to także biblioteka mocno sprofilowana i niekoniecznie przydatna w każdej możliwej aranżacji, całkiem jak opisywana niedawno Appassionata Strings od Spitfire Audio . Ale Orchestral Tools zrobiło - co u nich dość rzadkie - śródroczną wyprzedaż Midsommar Sale i cena spadła o połowę, co wykorzystać po prostu wypadało. Co w Vasks takiego specjalnego? Biblioteka powstała pod przewodnictwem łotewskiego kompozytora, Pēterisa Vasksa, a sample do niej nagrano w "naturalnym środowisku", czyli w kościele pod wezwaniem świętego Jana w Rydze. Instrumentalistami byli lokalni muzycy z orkiestry kameralnej Sinfonietta Rīga , zaś sama biblioteka to właśnie mały skład kameralny - 6 pierwszych skrzypiec, 5 drugich, cztery altówki i wiolonczele oraz 3 kontrabasy. Dodatkowo dostajemy także solistów z każdej sekcji. Tym, co czyni brzmienie tej bibli...

Od kiedy używam Spitfire Chamber Strings (obecnie już w wersji Core ), uwielbiam ten rodzaj brzmienia. Mały skład smyczkowy po prostu brzmi jakoś tak... ładnie. Nie jest aż tak surowo jak przy kwartecie czy kwintecie, ale nie brakuje innych sekcji orkiestrowych, jak przy większych składach. Niemniej, mimo że Chamber Strings od Spitfire brzmi bardzo dobrze, to jednak biblioteka ta ma swoje wady, przede wszystkim konieczność używania dodatkowych instancji, jeśli chce się skorzystać z wszystkich dostępnych artykulacji. Te bowiem, jak to w przypadku starszych bibliotek Spitfire , są wydzielone do sztywno zdefiniowanych zestawów i nie są dostępne wszystkie naraz. Pewne niedogodności Odeon Chamber Strings ma wprawdzie dopisek Modern Filmic Ensemble , ale pozwolę go sobie dla skrócenia zapisu pomijać w dalszej części. Sama biblioteka pochodzi od nieznanego mi wcześniej producenta, Insanity Samples , który nie jest jednak producentem początkującym. Przeciwnie, ma w swojej ofercie bard...

Późną jesienią 2024 roku kupiłem bardzo okazyjnie Chamber Strings Essentials , czyli uproszczoną bibliotekę brzmieniową z nagraniem niewielkiej orkiestry smyczkowej. Okazała się ona prawdziwym strzałem w dziesiątkę i obok Brass Band Soloists jest jednym z najbardziej inspirujących instrumentów wirtualnych, jakie mam. Vivaldi i "Cztery pory roku" "Cztery pory roku" Vivaldiego to jeden z moich ulubionych cyklów utworów muzyki barokowej. Słucham go "od zawsze", mam swoje ulubione wykonania, ale też nigdy nawet nie pomyślałem, że mógłbym nagrać własną wersję - wydawały mi się te utwory strasznie skomplikowane i "wirtuozerskie". W istocie, większość z dwunastu utworów składających się na "Cztery pory roku" to dialog skrzypiec solo z małym składem smyczkowym, uzupełnionym o klawesyn. Vivaldi komponował dość schematycznie i jeśli się posłucha innych jego utworów, w pewnym momencie wszystkie one zaczynają brzmieć (przynajmniej tak jest d...

Ech, Czarny piątek już za nami. Pokus było sporo, niektóre udało się odeprzeć, inne - zupełnie nie. Do tych ostatnich muszę zaliczyć właśnie Chamber Strings Essentials od Spitfire Audio , choć do ostatniej chwili nie byłem pewien, czy decydować się na Chamber Strings , czy jednak wykupić pełną wersję Audio Imperia Dolce . Chciałem mieć koniecznie do dyspozycji kameralny skład, a Dolce Lite , mimo że generalnie bardzo dobre brzmieniowo, nie dawało mi oczekiwanej wygody. Należę bowiem do osób, które preferują zmiany artykulacji programowane za pomocą tzw. key switches - czyli mam na danej ścieżce brzmienie, dajmy na to, skrzypiec i mogę się za pomocą key switches w każdej chwili przełączyć np. z legato na spiccato czy tremolo . Dolce Lite daje tylko drugą możliwość - każda artykulacja musi być umieszczona na osobnej ścieżce. Owszem, czasem bywa to przydatne, ale z mojej praktyki wynika, że wprowadza chaos do projektu. Napisałem do Audio Imperia z pytaniem, czy planują do pełnej...