GadeSound

Swego czasu testowałem biblioteki chóralne na przykładzie choćby "Lacrimosy" Mozarta, tym razem jednak cofnąłem się bardziej w czasie i na warsztat trafił utwór Jana Sebastiana Bacha. Żeby wszystko zabrzmiało bardziej "staroświecko", oprócz bibliotek Vienna Symphonic Library wykorzystałem także Orchestral Tools Miroire i Tallinn . Zwłaszcza Tallinn był kluczowy, bo to stamtąd pochodzi zastosowany chór. Gotowy utwór Chóry od Orchestral Tools są bardzo specyficzne, bo zamiast "wpisywać" sylaby, jak to się robi np. w chórach EastWest , tutaj trzeba zastosować pewną sztuczkę, żeby uzyskać pełną kontrolę nad tym, co chór śpiewa. Normalnie bowiem poszczególne sylaby są przypisane do... kolejnych próbek round robin . Oznacza to, że każde naciśnięcie klawisza (np. C4) powoduje odegranie kolejnej sylaby i w ten sposób, bez żadnego programowania, można teoretycznie uzyskać chór śpiewający jakiś niezidentyfikowane słowa. Kłopot pojawia się, jeśli mamy kilka...

Gdy się wydawało, że sprawdziłem każdą wartą zapoznania się bibliotekę fortepianową, jakoś w połowie maja natknąłem się na tajemniczy C. Bechstein Digital Grand i to umieszczony dość wysoko w rankingu bibliotek "rzadkich". A że była to ostatnia taka biblioteka, postanowiłem i z nią się zapoznać, żeby nie przeoczyć potencjalnej perły. Doświadczenie ( 300 Grand , Modern D ) nauczyło mnie, że także poza wielkimi studiami da się stworzyć coś naprawdę rewelacyjnego. A przecież Digital Grand do biblioteka wprost od wytwórcy fortepianów C. Bechstein - co jak co, ale powinni zadbać o to, by fortepian godnie "reklamował" akustyczne wyroby. Jedna droga Digital Grand można zdobyć tylko w jeden sposób - kupić na stronie producenta, a właściwie tylko w sklepie Thomann.de , dokąd wiedzie przekierowanie. Trochę to dziwaczne, bo jeśli nie mamy w tym sklepie konta, będziemy zmuszeni je założyć - bez tego nic się nie powiedzie. Ostatecznie dostajemy ze sklepu numer seryjny, ...

Jeszcze nie koniec fortepianowego szaleństwa - ale już prawie, pozostał tylko C. Bechstein Digital Grand i będzie po wszystkim. Dzisiaj opiszę instrument, który zjawił się w moim studiu "rzutem na taśmę". Z produktów firmy Embertone sprawdzałem już dość dawno temu skrzypce Joshua Bell , które - mimo bardzo przyjemnego brzmienia - nie zrobiły u mnie furory. Niestety, był to pierwszy przykład na to, że ja potrzebuję bibliotek opartych jednak na artykulacjach, a nie sprytnych algorytmach rozpoznających intencje ze sposobu gry. Stąd wówczas zwyciężyły instrumenty e-Instruments z serii Cremona . Na szczęście fortepian to nie skrzypce i jest bardziej "prostolinijny" w obsłudze, więc zdecydowałem się sprawdzić Walkera 1955 Concert D , czyli wirtualną replikę fortepianu Steinway D . Tym bardziej, że w nagraniach demonstracyjnych spodobało mi się nieco "staroświeckie" brzmienie, podobne troszeczkę do bardzo lubianego przeze mnie VSL Studio Concert D 1887 ....

Jeszcze w styczniu 2026 opublikowałem porównanie grupy wirtualnych fortepianów , głównie ze względu na rozważania, czy modelowane wersje są w stanie zagrozić modelom samplowanym. Od tego czasu zbiór fortepianów w moim studiu znacząco się rozszerzył, w tym o modele uznawane za najlepsze obecnie na rynku, może zatem pora zrobić jeszcze jedno podsumowanie? Czy najlepsze modele samplowane zmieniły moje zdanie co do przydatności modelowanego Pianoteq 9 ? Bez przykładów tym razem W styczniowym artykule pokusiłem się o przygotowanie zestawu "anonimizowanych" nagrań, dzięki którym każdy mógł sprawdzić, czy faktycznie słyszy różnicę między fortepianami samplowanymi a modelowanymi. Wniosek był wówczas taki, że o stuprocentową pewność już dzisiaj trudno, a jeśli umie się odpowiednio skonfigurować Pianoteq (rozmaite opcje humanizacji, czyli elementów losowości, odstrajanie, "postarzanie" i swobodna modyfikacja ujęć mikrofonowych, dobry zewnętrzny pogłos), to spokojnie wytr...

52GB danych. 21 warstw dynamicznych. 6 zestawów mikrofonów. Do tego pewna "surowość" brzmienia Steinwaya Model D . Przyznam, że mnie to jakoś specjalnie nie przekonywało, gdy kupowałem tę bibliotekę na początku maja. I dotąd jakoś specjalnie się nie przekonałem, a początkowe problemy z użyciem Hammersmitha sprawiły, że musiałem na nowo wrzucać wykonane nim nagrania. Nie było łatwo. Kłopoty na dzień dobry Wszystko przez to, że miałem z biblioteką podwójny kłopot - najpierw zapodział się gdzieś e-mail z numerem seryjnym. Po zakupie powinienem ten numer dostać, by bez problemu pobrać bibliotekę za pomocą Native Access . Numer też powinienem widzieć na swoim koncie Soniccouture - a wiem o tym, bo już parę rzeczy od tej firmy mam. A tu nic, lipa. Na szczęście w miarę szybko zareagował support w osobie Jamesa i okazało się, że coś zablokowało płatność PayPal . Na szczęście wystarczyło dostarczyć maila z PayPala z numerem i datą transakcji, by James zarejestrował mi bibliotek...

Wreszcie, po wielu miesiącach, ukazała się nowa odsłona Fender Studio Pro , na którą czekałem w nadziei, że wszystko wreszcie zacznie działać lepiej. Dostajemy - jak to w tym DAWie bywa - mnóstwo nowości, tylko nie do końca wiadomo, czy o takie nowości nam chodziło... Problemy Mam z Fender Studio Pro kłopot. Jeszcze w czasach, gdy DAW nosił nazwę PreSonus Studio One , dostawaliśmy w kojelnych wersjach nowości, które cieszyły nielicznych i można się było zastanawiać, po co ktoś je dodawał, zamiast naprawić błędy, trapiące program od długiego czasu. Odpowiedź na takie pytanie jest trywialna - trudno w materiałach promocyjnych ładnie pokazać, że właśnie załatało się dziurę w aplikacji. Nie jest to nawet problem wyłącznie Fendera , bo wielu producentów wypuszcza kolejne, niedopracowane wersje z nowymi, czasem głupkowatymi funkcjami, byle sprawiały wrażenie nowoczesności (tak, będzie o AI, będzie). W moim przypadku wielokrotnie zgłaszałem rozmaite błędy przez oficjany system Feature r...

Szczerze - nigdy nie słyszałem ani o tym instrumencie, ani chyba nawet nazwa producenta nigdy nie mignęła mi przed oczami (a przynajmniej nie kojarzę). Skąd zatem 300 Grand w zestawieniu? Otóż miałem już napisane całe podsumowanie, wnioski wysnute, nagrania opublikowane, kiedy znajoma napisała do mnie: "A Concert Grand testowałeś?". Nie zrozumiałem, więc podesłała mi link do strony producenta , a ja zacząłem czytać i szukać informacji. I okazało się, że Concert Grand jest faktycznie wymieniany tu i tam jako całkiem solidna i dobra biblioteka fortepianowa, zaś najnowszą biblioteką tego producenta jest 300 Grand , czyli wirtualna Yamaha CFX . No cóż, było jeszcze kilka dni do publikacji podsumowania, dlaczego by nie rzucić okiem (uchem?), może będzie to czarny koń całego wyścigu? Mały producent Production Voices to nie jest duży producent w rodzaju Vienna Symphonic Library czy Native Instruments . Nie znalazłem dokładnej liczby pracowników, bo wszędzie przewija się tylk...