GadeSound

Reorganizacji Native Instruments ciąg dalszy. W maju pisałem o przejęciu firmy przez inMusic , ale już po miesiącu okazało, że inMusic nie jest zainteresowany częścią postprodukcyjną - czyli produktami iZotope - i właśnie na początku lipca gruchnęła wieść, że została ona sprzedana firmie BorisFX . BorisFX nie jest mi firmą nieznaną, bo kiedyś kupiłem od nich jakieś efekty do używanego wówczas Vegas Pro , zaś od 2025 roku firma przejmuje pozostałości zbankrutowanego Magixa , czyli właśnie właściciela Vegas Pro , Samplitude , Sound Forge , Acid i jeszcze paru aplikacji, głównie z branży audio. Mimo mijającego czasu nadal nie zmigrowano wszystkich moich licencji - mam dostęp co najwyżej do licencji Sound Forge , ale póki co straciłem dostęp do Vegasa , Acida i Samplitude . Nie żebym jakoś tych aplikacji potrzebował do czegoś, bo w większości zatrzymały się one w rozwoju tak z 15 lat temu (wiem, jestem złośliwy, ale popatrzcie na GUI Sound Forge ...). Przejmowanie licencji po...

Przy okazji testu 300 Grand w komentarzu został poruszony wątek pewnej cechy tej skądinąd świetnej biblioteki. Otóż, mimo że była ona nagrywana i obrabiana z parametrami 24 bit i 96kHz, sprzedawana jest z parametrami dużo niższymi: 16 bit i 44,1kHz. Czy w ten sposób instrument dużo stracił na wartości? Czy warto go w takim razie kupować, bo przecież degradacja jakości może być słyszalna? Względnie łatwo jest rzecz sprawdzić na dwa sposoby: albo zdobyć bibliotekę nagraną w dwóch zestawach parametrów, albo... wygenerować odpowiednie pliki z programu, który to potrafi. Postanowiłem sprawdzić obie ścieżki, a że dopiero co testowałem Pearl Concert Grand , który dysponuje dwoma zestawami próbek, to droga do eksperymentów stała otworem. Co ważniejsze? Jeśli mówimy o głębokości bitowej i częstotliwości próbkowania, to większe znaczenie ma głębokość bitowa. Częstotliwość próbkowania odpowiada z grubsza za to, jak wysokie tony zarejestrujemy - im wyższa częstotliwość, tym sięgamy wyżej. Tu...

Tak, tak, wiem, miało nie być już fortepianów. Podsumowanie pojawiło się już jakiś czas temu , ale nic nie mogłem poradzić, że omawiany dzisiaj Pearl Concert Grand nagle pojawił się w bardzo atrakcyjnej cenie. Miałem fakt jego istnienia wcześniej gdzieś tam z tyłu głowy, ale że jest to Yamaha C7 , którą już mam w cyfrowej postaci z Keyscape czy od Cinematic Studio , to nie byłem skłonny wydawać ponad stu euro na - było nie było - dość już stary instrument. Pearl Concert Grand startował w 2015 roku, z dużą przebudową w 2018, kiedy ukazała się wersja 2.0 z unowocześnionym "silnikiem". Stary, ale jary Na szczęście, nawet jak na dzisiejsze standardy Pearl Concert Grand trzyma się krzepko - wprawdzie osiem warstw dynamicznych i tylko po dwie próbki round-robin nie zachwycają, za to mamy osobno próbkowane pedały sustain i sostenuto , obsługę half pedalingu i cztery perspektywy mikrofonowe. Do dyspozycji oddano nam ujęcia Close , Pedal , Stage oraz Hall . Podstawowy wid...

Wprawdzie prywatny ranking bibliotek fortepianowych już publikowałem, ale chciałbym jeszcze dodać parę słów na temat rzeczy, których się podczas testów nauczyłem, a których nie byłem jeszcze parę miesięcy temu świadomy. Może komuś da to do myślenia albo po prostu się przyda w wyborze czy konfigurowaniu instrumentu. Klawiatura a biblioteka Jeśli ktoś gra, nie trzeba mu tłumaczyć, że współpraca danej biblioteki z konkretną klawiaturą to sprawa kluczowa. Ja na ogół używam Arturii KeyLab 61 Mk2 , która jest bardzo solidnym sterownikiem, z obsługą after-touch . Jest dość "miękka", więc nie trzeba przykładać dużej siły. Natomiast do gry konkretnie brzmieniem fortepianu zwykle używam Korga SP-250 , który może nie ma genialnej klawiatury, jednak jest to już klawiatura ważona i w miarę ciężka, dająca jakiś tam przedsmak gry na prawdziwym instrumencie. Na moje amatorskie potrzeby jest to klawiatura w zupełności wystarczająca. Rzecz w tym, że przystępując do gry, dobrze jest dopas...

Swego czasu testowałem biblioteki chóralne na przykładzie choćby "Lacrimosy" Mozarta, tym razem jednak cofnąłem się bardziej w czasie i na warsztat trafił utwór Jana Sebastiana Bacha. Żeby wszystko zabrzmiało bardziej "staroświecko", oprócz bibliotek Vienna Symphonic Library wykorzystałem także Orchestral Tools Miroire i Tallinn . Zwłaszcza Tallinn był kluczowy, bo to stamtąd pochodzi zastosowany chór. Gotowy utwór Chóry od Orchestral Tools są bardzo specyficzne, bo zamiast "wpisywać" sylaby, jak to się robi np. w chórach EastWest , tutaj trzeba zastosować pewną sztuczkę, żeby uzyskać pełną kontrolę nad tym, co chór śpiewa. Normalnie bowiem poszczególne sylaby są przypisane do... kolejnych próbek round robin . Oznacza to, że każde naciśnięcie klawisza (np. C4) powoduje odegranie kolejnej sylaby i w ten sposób, bez żadnego programowania, można teoretycznie uzyskać chór śpiewający jakiś niezidentyfikowane słowa. Kłopot pojawia się, jeśli mamy kilka...

Gdy się wydawało, że sprawdziłem każdą wartą zapoznania się bibliotekę fortepianową, jakoś w połowie maja natknąłem się na tajemniczy C. Bechstein Digital Grand i to umieszczony dość wysoko w rankingu bibliotek "rzadkich". A że była to ostatnia taka biblioteka, postanowiłem i z nią się zapoznać, żeby nie przeoczyć potencjalnej perły. Doświadczenie ( 300 Grand , Modern D ) nauczyło mnie, że także poza wielkimi studiami da się stworzyć coś naprawdę rewelacyjnego. A przecież Digital Grand do biblioteka wprost od wytwórcy fortepianów C. Bechstein - co jak co, ale powinni zadbać o to, by fortepian godnie "reklamował" akustyczne wyroby. Jedna droga Digital Grand można zdobyć tylko w jeden sposób - kupić na stronie producenta, a właściwie tylko w sklepie Thomann.de , dokąd wiedzie przekierowanie. Trochę to dziwaczne, bo jeśli nie mamy w tym sklepie konta, będziemy zmuszeni je założyć - bez tego nic się nie powiedzie. Ostatecznie dostajemy ze sklepu numer seryjny, ...

Jeszcze nie koniec fortepianowego szaleństwa - ale już prawie, pozostał tylko C. Bechstein Digital Grand i będzie po wszystkim. Dzisiaj opiszę instrument, który zjawił się w moim studiu "rzutem na taśmę". Z produktów firmy Embertone sprawdzałem już dość dawno temu skrzypce Joshua Bell , które - mimo bardzo przyjemnego brzmienia - nie zrobiły u mnie furory. Niestety, był to pierwszy przykład na to, że ja potrzebuję bibliotek opartych jednak na artykulacjach, a nie sprytnych algorytmach rozpoznających intencje ze sposobu gry. Stąd wówczas zwyciężyły instrumenty e-Instruments z serii Cremona . Na szczęście fortepian to nie skrzypce i jest bardziej "prostolinijny" w obsłudze, więc zdecydowałem się sprawdzić Walkera 1955 Concert D , czyli wirtualną replikę fortepianu Steinway D . Tym bardziej, że w nagraniach demonstracyjnych spodobało mi się nieco "staroświeckie" brzmienie, podobne troszeczkę do bardzo lubianego przeze mnie VSL Studio Concert D 1887 ....

Jeszcze w styczniu 2026 opublikowałem porównanie grupy wirtualnych fortepianów , głównie ze względu na rozważania, czy modelowane wersje są w stanie zagrozić modelom samplowanym. Od tego czasu zbiór fortepianów w moim studiu znacząco się rozszerzył, w tym o modele uznawane za najlepsze obecnie na rynku, może zatem pora zrobić jeszcze jedno podsumowanie? Czy najlepsze modele samplowane zmieniły moje zdanie co do przydatności modelowanego Pianoteq 9 ? Bez przykładów tym razem W styczniowym artykule pokusiłem się o przygotowanie zestawu "anonimizowanych" nagrań, dzięki którym każdy mógł sprawdzić, czy faktycznie słyszy różnicę między fortepianami samplowanymi a modelowanymi. Wniosek był wówczas taki, że o stuprocentową pewność już dzisiaj trudno, a jeśli umie się odpowiednio skonfigurować Pianoteq (rozmaite opcje humanizacji, czyli elementów losowości, odstrajanie, "postarzanie" i swobodna modyfikacja ujęć mikrofonowych, dobry zewnętrzny pogłos), to spokojnie wytr...