GadeSound

Nieco przydługi wstęp mamy już za sobą, pora zatem zabrać się za przegląd. Nie będzie osobnych wpisów dla każdej biblioteki, bo nie mam aż tyle doświadczenia, by pisać dużo na temat znalezionych różnic czy niuansów. Organy Hammonda - mimo że lubię ich brzmienie - to jednak nie moja bajka i trudno jest mi wykrzesać z siebie jakąś ogromną ekscytację tym instrumentem - wybaczcie! Co nie oznacza, że samo sprawdzanie tych dziesięciu w sumie bibliotek było nudne - o, co to, to nie! Wiecie dobrze, że modelowane instrumenty od zawsze wzbudzają moje zainteresowanie, a tutaj mamy prawdziwą dominację tego typu rozwiązań. Prawdziwie samplowane są organy od Native Instruments i UVI , a na rynku z wartych wspomnienia znalazłem jeszcze 8dio Studio Vintage Hammond Organ . Te sobie jednak odpuściłem, bo moim zdaniem akurat jeśli chodzi o organy Hammonda, sample zawsze przegrają z modelowaniem, więc szkoda mi było pieniędzy na zakup - tak po prostu. W porównaniu biorą udział: Acousticsamples B5 ...

Kończę przegląd wirtualnych fortepianów czymś specjalnym - kolekcją stworzoną przez jednego człowieka. Dore Mark to założyciel firmy The Experience Pianos , który zaczynał przygodę z tworzeniem własnych wirtualnych fortepianów od serwisu Pianobook . Do dzisiaj można tam znaleźć jego fortepiany, do pobrania zupełnie za darmo. Są one mniej rozbudowane niż komercyjne wersje, ale wypróbować warto. Co znajdziemy w kolekcji? Wprawdzie każdy z siedmiu fortepianów możemy kupić osobno, ale moim zdaniem kolekcja jest naprawdę solidna i warto pomyśleć o całości, zwłaszcza że mamy tu najróżniejsze modele, "na każdą okazję", można by rzec: Austrian Concert B290 - Bösendorfer Imperial Italian Concert 308 - Fazioli F308 New York SS211 - Steinway Model B Japanese Y212 - Yamaha S6 Carbon P212 - Steingraeber-Phoenix 212 Mason & Hamlin A174 - Mason & Hamlin Model A Clementi Fortepiano 1808 Każdy z tych fortepianów występuje w odmianie dla samplera Kontakt ora...

Jestem chyba skazany na fortepiany od Vienna Symphonic Library . Była już cała seria Synchron , potem wypróbowałem też część serii Studio i to jest - mam nadzieję - ostatni fortepian z tej kolekcji, który do mnie zawitał. No bo ileż można?! Lista fortepianów niespodziewanie się wydłużyła Oczywiście, nie narzekam dlatego, że to słabe fortepiany i pieniądze wyrzucone w błoto. To "tylko" pieniądze wyrzucone w błoto (w mojej sytuacji), bo jak przychodzi co do czego, trudno się zdecydować na konkretny model - każdy ma swoje plusy i minusy... Dlaczego akurat Blüthner? Ktoś może zadać pytanie ze śródtytułu - dlaczego nie wybrałem na przykład Studio Bösendorfer Upright , tylko jakiegoś starego Blüthnera ? Cóż, będzie to historia podobna do C. Bechstein Digital Piano : po prostu byłem ciekaw porównania z jedynym dostępnym mi egzemplarzem modelowanym z Modartt Pianoteq 9 . Otóż właśnie - mimo że z samą marką Blüthner spotkałem się już niejednokrotnie, to jedyny fortepian tej m...

O organach piszczałkowych zdarzyło już mi się pisać , ba, powstało nawet krótkie podsumowanie wirtualnych instrumentów tego typu . Tak się jednak składa, że organy piszczałkowe są - właśnie - duże, potężne, a co za tym idzie, zajmują mnóstwo miejsca i kosztują krocie. A w latach trzydziestych XX wieku z pieniędzmi nie było łatwo... Nie chcę przez to sugerować, że Laurens Hammond skonstruował swoje elektryczne organy tylko ze względów oszczędnościowych, ale owszem, dokładało to swoją cegiełkę do całości przedsięwzięcia. Gdy w 1935 roku ujrzał światło dzienne Model A , stanowił swego rodzaju rewolucję. Jak to - małe organy w nie-tak-znowu-wysokiej cenie? Hammond celowo zachował większość cech klasycznych organów: drawbary, mające wiele wspólnego z rejestrami, podwójny manuał i do tego pedał, efekt vibrato (mający symulować tremulant, ale nie były to jeszcze te charakterystyczne wibracje, które kojarzymy z "hammondami" obecnie). Wszystko to miało sprawić, że organy Hammonda s...

Był niedawno test Steinwaya D od Production Voices , wcześniej byłem zachwycony 300 Grand (Yamaha CFX) , więc tylko kwestią czasu stało się poznanie najstarszej biblioteki tego producenta - Production Grand 2 , czyli Yamahą C7 . Tym razem już nie wygłupiałem się z wersją 24-bit/48kHz, bo testy przeprowadzone na Concert Grand wykazały, że jest to w moim przypadku zbędna rozrzutność, biorąc pod uwagę mój sposób korzystania z brzmień fortepianowych. Staroć? Materiał audio do tej biblioteki powstał w... 2013 roku. Omawiana wersja druga, nowsza, bazująca na tych samych próbkach, ale z ulepszonymi algorytmami i poprawkami pochodzi z 2017 roku. Mimo sędziwego wieku, parametry techniczne nadal mogą budzić uznanie, bo to jednak 12 warstw dynamicznych, dostępność sympathetic resonance , half-pedaling , osobne próbki ataku i wybrzmiewania oraz osiem perspektyw mikrofonowych. Bibliotekę można kupić - tak jak Concert Grand - w trzech wersjach: omawianej LE (16-bit/44,1kHz), Gold (24-bit/48k...

W niedzielę miał premierę album "Piano Impressions II" , czyli kontynuacja "Piano Impressions" . Oba albumy zbierają najlepsze (moim zdaniem) pliki testowe, którymi katowałem różne biblioteki fortepianowe przez ostatnie pół roku. Jeśli ktoś nie chce tracić czasu na czytanie reszty, oto link do playlisty , a to sama playlista : BandCamp BandCamp jest fajny, ale średnio przyjazny w słuchaniu - nawet jeśli ustalę cenę na zero, potencjalni chętni są "zachęcani", żeby jednak zapłacić. A jeśli nie wykupią albumu, co ileś utworów odtwarzanie jest przerywane z sugestią, żeby jednak wspomóc twórcę. Nie zrozumcie mnie źle - dla normalnych, komercyjnych muzyków to całkiem niezłe rozwiązanie, a z drugiej strony nagrania zajmują miejsce na jakimś serwerze, więc fajnie, gdyby BandCamp nie dokładał do interesu (bo się zwinie). Takie jednak podejście sprawia, że czuję potrzebę wrzucenia materiału audio także gdzie indziej - póki co najpopularniejszym rozwiązaniem ...

Pamiętam, że kiedyś, w którymś z komentarzy pod postem, zarzekałem się, że Fazioli F212 jest mi niepotrzebny. Że na co mi on. Że nie chcę. No i mam. A powiem więcej - nie żałuję, bo to naprawdę zacny fortepian, jak się okazuje. I gdybym obecnie miał wybierać między nim a Studio Bösendorferem 280VC , to wcale nie jestem przekonany, czy włoski fortepian by jednak nie wygrał. Krótka piłka Nie będę się dzisiaj rozpisywał, bo i nie ma za bardzo o czym. Wprawdzie model Fazioli F212 , debiutujący (jako instrument akustyczny) w 1987 był na swój sposób przełomowy, bo rozsławił włoską firmę poza granicami kraju, ale nie jest to jakiś legendarny fortepian z niesamowitymi właściwościami. Zwolennicy cenią go za precyzję, klarowność i oddawanie najmniejszych niuansów w grze, przeciwnicy piętnują za brak "romantyzmu". A ja powiem tak, że mnie się F212 zwyczajnie podoba. Konfiguracyjnie mamy tu to, co zwykle, bez dodatkowych "fajerwerków": Szybko dopasowujemy do wymagań i...

I oto stało się - po zakończeniu testów fortepianów (miejmy nadzieję, że ostatecznym, chociaż jeszcze parę opisów się pojawi, bo są w kolejce), nadeszła chwila publikacji drugiego albumu. Pierwsza część wyszła na początku czerwca , ale od tego czasu pojawiło się jeszcze tyle fortepianów, że po prostu musiałem wydać część drugą . Co na niej? Piano Impressions II by Gades Jak widać, część druga jest... większa i bardziej urozmaicona. Nie chodzi tylko o zastosowane fortepiany, ale i o kompozytorów oraz epoki. Wprawdzie niektórym może przeszkadzać, że Liszt sąsiaduje z Bachem albo Rachmaninow ze Scarlattim, ale też głównym przeznaczeniem tego albumu jest w miarę przekrojowe pokazanie brzmień różnych bibliotek fortepianowych, a nie delektowanie się repertuarem. Chociaż - żeby nie było - starałem się dołożyć wszelkich starań, by nikt się specjalnie przy słuchaniu nie nudził. Tradycyjnie też i w metadanych, i na okładkach zamieściłem nie tylko imię i nazwisko kompozytora oraz w miarę...

Production Voices 300 Grand stał się jednym z moich ulubionych fortepianów opartych na samplach, zaraz obok VI LABS Modern D i Ravenscrofta 275 . Mimo że ta biblioteka dostępna jest jedynie w formacie 16-bit i 44,1kHz, ma w swoim brzmieniu bardzo dużo naturalnego realizmu - do tego stopnia, że jestem w stanie "usłyszeć" 300 Grand , przesłuchując bez patrzenia nagrania z playlisty . Początkowo chciałem - pisząc post o różnicach między 16-bit/44,1kHz a 24-bit/48kHz - wykorzystać do tego celu bibliotekę Production Voices Production Grand 2 , czyli samplowaną Yamahę C7 , ale po pierwsze, jest to już biblioteka dość wiekowa, po drugie - kolejna Yamaha , a po trzecie wersja Complete , czyli jedyna zawierająca oba formaty, to koszt ponad 300 dolarów. Tymczasem w lipcu była wyprzedaż Steinwaya D , czyli omawianej biblioteki Concert Grand i w ramach tej wyprzedaży nabyłem dwie wersje: LE (16-bit/44,1kHz) oraz Gold (24-bit/48kHz). Obie różnią się od siebie tylko i wyłącznie para...

"Cwałowanie walkirii" Wagnera było jednym z tych utworów, które trudno było mi nagrać w satysfakcjonujący mnie sposób. Inne to chociażby "Bolero" Ravela czy "Lacrimosa" Mozarta - we wszystkich tych przypadkach w końcu "coś" nagrałem, ale nie jestem z tego zadowolony. Dokładnie tak samo jest z "Cwałowaniem walkirii". Długo zasłaniałem się sam przed sobą, że przecież nie mam odpowiedniej biblioteki, która miałaby odpowiedniej jakości sekcję dętą blaszaną. Argumentów zaczęło mi brakować już przy Cinematic Studio Brass , potem przyszła pełna sekcja z Orchestral Tools Berlin Pro i Beaufort , aż w końcu skompletowałem "blachy" od Vienna Symphonic Library (i główne, i Special ), więc trzeba było wziąć byka za rogi: Mogę się jeszcze tłumaczyć, że trudno jest znaleźć partyturę MIDI z odpowiednią aranżacją - ale w końcu udało się posztukować, posklejać i jest. Dlaczego nie jestem zadowolony w 100%? Przede wszystkim uważam, że n...