GadeSound

Gdy się wydawało, że sprawdziłem każdą wartą zapoznania się bibliotekę fortepianową, jakoś w połowie maja natknąłem się na tajemniczy C. Bechstein Digital Grand i to umieszczony dość wysoko w rankingu bibliotek "rzadkich". A że była to ostatnia taka biblioteka, postanowiłem i z nią się zapoznać, żeby nie przeoczyć potencjalnej perły. Doświadczenie ( 300 Grand , Modern D ) nauczyło mnie, że także poza wielkimi studiami da się stworzyć coś naprawdę rewelacyjnego. A przecież Digital Grand do biblioteka wprost od wytwórcy fortepianów C. Bechstein - co jak co, ale powinni zadbać o to, by fortepian godnie "reklamował" akustyczne wyroby. Jedna droga Digital Grand można zdobyć tylko w jeden sposób - kupić na stronie producenta, a właściwie tylko w sklepie Thomann.de , dokąd wiedzie przekierowanie. Trochę to dziwaczne, bo jeśli nie mamy w tym sklepie konta, będziemy zmuszeni je założyć - bez tego nic się nie powiedzie. Ostatecznie dostajemy ze sklepu numer seryjny, ...

Jeszcze nie koniec fortepianowego szaleństwa - ale już prawie, pozostał tylko C. Bechstein Digital Grand i będzie po wszystkim. Dzisiaj opiszę instrument, który zjawił się w moim studiu "rzutem na taśmę". Z produktów firmy Embertone sprawdzałem już dość dawno temu skrzypce Joshua Bell , które - mimo bardzo przyjemnego brzmienia - nie zrobiły u mnie furory. Niestety, był to pierwszy przykład na to, że ja potrzebuję bibliotek opartych jednak na artykulacjach, a nie sprytnych algorytmach rozpoznających intencje ze sposobu gry. Stąd wówczas zwyciężyły instrumenty e-Instruments z serii Cremona . Na szczęście fortepian to nie skrzypce i jest bardziej "prostolinijny" w obsłudze, więc zdecydowałem się sprawdzić Walkera 1955 Concert D , czyli wirtualną replikę fortepianu Steinway D . Tym bardziej, że w nagraniach demonstracyjnych spodobało mi się nieco "staroświeckie" brzmienie, podobne troszeczkę do bardzo lubianego przeze mnie VSL Studio Concert D 1887 ....

Jeszcze w styczniu 2026 opublikowałem porównanie grupy wirtualnych fortepianów , głównie ze względu na rozważania, czy modelowane wersje są w stanie zagrozić modelom samplowanym. Od tego czasu zbiór fortepianów w moim studiu znacząco się rozszerzył, w tym o modele uznawane za najlepsze obecnie na rynku, może zatem pora zrobić jeszcze jedno podsumowanie? Czy najlepsze modele samplowane zmieniły moje zdanie co do przydatności modelowanego Pianoteq 9 ? Bez przykładów tym razem W styczniowym artykule pokusiłem się o przygotowanie zestawu "anonimizowanych" nagrań, dzięki którym każdy mógł sprawdzić, czy faktycznie słyszy różnicę między fortepianami samplowanymi a modelowanymi. Wniosek był wówczas taki, że o stuprocentową pewność już dzisiaj trudno, a jeśli umie się odpowiednio skonfigurować Pianoteq (rozmaite opcje humanizacji, czyli elementów losowości, odstrajanie, "postarzanie" i swobodna modyfikacja ujęć mikrofonowych, dobry zewnętrzny pogłos), to spokojnie wytr...

52GB danych. 21 warstw dynamicznych. 6 zestawów mikrofonów. Do tego pewna "surowość" brzmienia Steinwaya Model D . Przyznam, że mnie to jakoś specjalnie nie przekonywało, gdy kupowałem tę bibliotekę na początku maja. I dotąd jakoś specjalnie się nie przekonałem, a początkowe problemy z użyciem Hammersmitha sprawiły, że musiałem na nowo wrzucać wykonane nim nagrania. Nie było łatwo. Kłopoty na dzień dobry Wszystko przez to, że miałem z biblioteką podwójny kłopot - najpierw zapodział się gdzieś e-mail z numerem seryjnym. Po zakupie powinienem ten numer dostać, by bez problemu pobrać bibliotekę za pomocą Native Access . Numer też powinienem widzieć na swoim koncie Soniccouture - a wiem o tym, bo już parę rzeczy od tej firmy mam. A tu nic, lipa. Na szczęście w miarę szybko zareagował support w osobie Jamesa i okazało się, że coś zablokowało płatność PayPal . Na szczęście wystarczyło dostarczyć maila z PayPala z numerem i datą transakcji, by James zarejestrował mi bibliotek...

Wreszcie, po wielu miesiącach, ukazała się nowa odsłona Fender Studio Pro , na którą czekałem w nadziei, że wszystko wreszcie zacznie działać lepiej. Dostajemy - jak to w tym DAWie bywa - mnóstwo nowości, tylko nie do końca wiadomo, czy o takie nowości nam chodziło... Problemy Mam z Fender Studio Pro kłopot. Jeszcze w czasach, gdy DAW nosił nazwę PreSonus Studio One , dostawaliśmy w kojelnych wersjach nowości, które cieszyły nielicznych i można się było zastanawiać, po co ktoś je dodawał, zamiast naprawić błędy, trapiące program od długiego czasu. Odpowiedź na takie pytanie jest trywialna - trudno w materiałach promocyjnych ładnie pokazać, że właśnie załatało się dziurę w aplikacji. Nie jest to nawet problem wyłącznie Fendera , bo wielu producentów wypuszcza kolejne, niedopracowane wersje z nowymi, czasem głupkowatymi funkcjami, byle sprawiały wrażenie nowoczesności (tak, będzie o AI, będzie). W moim przypadku wielokrotnie zgłaszałem rozmaite błędy przez oficjany system Feature r...

Szczerze - nigdy nie słyszałem ani o tym instrumencie, ani chyba nawet nazwa producenta nigdy nie mignęła mi przed oczami (a przynajmniej nie kojarzę). Skąd zatem 300 Grand w zestawieniu? Otóż miałem już napisane całe podsumowanie, wnioski wysnute, nagrania opublikowane, kiedy znajoma napisała do mnie: "A Concert Grand testowałeś?". Nie zrozumiałem, więc podesłała mi link do strony producenta , a ja zacząłem czytać i szukać informacji. I okazało się, że Concert Grand jest faktycznie wymieniany tu i tam jako całkiem solidna i dobra biblioteka fortepianowa, zaś najnowszą biblioteką tego producenta jest 300 Grand , czyli wirtualna Yamaha CFX . No cóż, było jeszcze kilka dni do publikacji podsumowania, dlaczego by nie rzucić okiem (uchem?), może będzie to czarny koń całego wyścigu? Mały producent Production Voices to nie jest duży producent w rodzaju Vienna Symphonic Library czy Native Instruments . Nie znalazłem dokładnej liczby pracowników, bo wszędzie przewija się tylk...