GadeSound

Kończę przegląd wirtualnych fortepianów czymś specjalnym - kolekcją stworzoną przez jednego człowieka. Dore Mark to założyciel firmy The Experience Pianos , który zaczynał przygodę z tworzeniem własnych wirtualnych fortepianów od serwisu Pianobook . Do dzisiaj można tam znaleźć jego fortepiany, do pobrania zupełnie za darmo. Są one mniej rozbudowane niż komercyjne wersje, ale wypróbować warto. Co znajdziemy w kolekcji? Wprawdzie każdy z siedmiu fortepianów możemy kupić osobno, ale moim zdaniem kolekcja jest naprawdę solidna i warto pomyśleć o całości, zwłaszcza że mamy tu najróżniejsze modele, "na każdą okazję", można by rzec: Austrian Concert B290 - Bösendorfer Imperial Italian Concert 308 - Fazioli F308 New York SS211 - Steinway Model B Japanese Y212 - Yamaha S6 Carbon P212 - Steingraeber-Phoenix 212 Mason & Hamlin A174 - Mason & Hamlin Model A Clementi Fortepiano 1808 Każdy z tych fortepianów występuje w odmianie dla samplera Kontakt ora...

Jestem chyba skazany na fortepiany od Vienna Symphonic Library . Była już cała seria Synchron , potem wypróbowałem też część serii Studio i to jest - mam nadzieję - ostatni fortepian z tej kolekcji, który do mnie zawitał. No bo ileż można?! Lista fortepianów niespodziewanie się wydłużyła Oczywiście, nie narzekam dlatego, że to słabe fortepiany i pieniądze wyrzucone w błoto. To "tylko" pieniądze wyrzucone w błoto (w mojej sytuacji), bo jak przychodzi co do czego, trudno się zdecydować na konkretny model - każdy ma swoje plusy i minusy... Dlaczego akurat Blüthner? Ktoś może zadać pytanie ze śródtytułu - dlaczego nie wybrałem na przykład Studio Bösendorfer Upright , tylko jakiegoś starego Blüthnera ? Cóż, będzie to historia podobna do C. Bechstein Digital Piano : po prostu byłem ciekaw porównania z jedynym dostępnym mi egzemplarzem modelowanym z Modartt Pianoteq 9 . Otóż właśnie - mimo że z samą marką Blüthner spotkałem się już niejednokrotnie, to jedyny fortepian tej m...

Był niedawno test Steinwaya D od Production Voices , wcześniej byłem zachwycony 300 Grand (Yamaha CFX) , więc tylko kwestią czasu stało się poznanie najstarszej biblioteki tego producenta - Production Grand 2 , czyli Yamahą C7 . Tym razem już nie wygłupiałem się z wersją 24-bit/48kHz, bo testy przeprowadzone na Concert Grand wykazały, że jest to w moim przypadku zbędna rozrzutność, biorąc pod uwagę mój sposób korzystania z brzmień fortepianowych. Staroć? Materiał audio do tej biblioteki powstał w... 2013 roku. Omawiana wersja druga, nowsza, bazująca na tych samych próbkach, ale z ulepszonymi algorytmami i poprawkami pochodzi z 2017 roku. Mimo sędziwego wieku, parametry techniczne nadal mogą budzić uznanie, bo to jednak 12 warstw dynamicznych, dostępność sympathetic resonance , half-pedaling , osobne próbki ataku i wybrzmiewania oraz osiem perspektyw mikrofonowych. Bibliotekę można kupić - tak jak Concert Grand - w trzech wersjach: omawianej LE (16-bit/44,1kHz), Gold (24-bit/48k...

W niedzielę miał premierę album "Piano Impressions II" , czyli kontynuacja "Piano Impressions" . Oba albumy zbierają najlepsze (moim zdaniem) pliki testowe, którymi katowałem różne biblioteki fortepianowe przez ostatnie pół roku. Jeśli ktoś nie chce tracić czasu na czytanie reszty, oto link do playlisty , a to sama playlista : BandCamp BandCamp jest fajny, ale średnio przyjazny w słuchaniu - nawet jeśli ustalę cenę na zero, potencjalni chętni są "zachęcani", żeby jednak zapłacić. A jeśli nie wykupią albumu, co ileś utworów odtwarzanie jest przerywane z sugestią, żeby jednak wspomóc twórcę. Nie zrozumcie mnie źle - dla normalnych, komercyjnych muzyków to całkiem niezłe rozwiązanie, a z drugiej strony nagrania zajmują miejsce na jakimś serwerze, więc fajnie, gdyby BandCamp nie dokładał do interesu (bo się zwinie). Takie jednak podejście sprawia, że czuję potrzebę wrzucenia materiału audio także gdzie indziej - póki co najpopularniejszym rozwiązaniem ...

Pamiętam, że kiedyś, w którymś z komentarzy pod postem, zarzekałem się, że Fazioli F212 jest mi niepotrzebny. Że na co mi on. Że nie chcę. No i mam. A powiem więcej - nie żałuję, bo to naprawdę zacny fortepian, jak się okazuje. I gdybym obecnie miał wybierać między nim a Studio Bösendorferem 280VC , to wcale nie jestem przekonany, czy włoski fortepian by jednak nie wygrał. Krótka piłka Nie będę się dzisiaj rozpisywał, bo i nie ma za bardzo o czym. Wprawdzie model Fazioli F212 , debiutujący (jako instrument akustyczny) w 1987 był na swój sposób przełomowy, bo rozsławił włoską firmę poza granicami kraju, ale nie jest to jakiś legendarny fortepian z niesamowitymi właściwościami. Zwolennicy cenią go za precyzję, klarowność i oddawanie najmniejszych niuansów w grze, przeciwnicy piętnują za brak "romantyzmu". A ja powiem tak, że mnie się F212 zwyczajnie podoba. Konfiguracyjnie mamy tu to, co zwykle, bez dodatkowych "fajerwerków": Szybko dopasowujemy do wymagań i...

I oto stało się - po zakończeniu testów fortepianów (miejmy nadzieję, że ostatecznym, chociaż jeszcze parę opisów się pojawi, bo są w kolejce), nadeszła chwila publikacji drugiego albumu. Pierwsza część wyszła na początku czerwca , ale od tego czasu pojawiło się jeszcze tyle fortepianów, że po prostu musiałem wydać część drugą . Co na niej? Piano Impressions II by Gades Jak widać, część druga jest... większa i bardziej urozmaicona. Nie chodzi tylko o zastosowane fortepiany, ale i o kompozytorów oraz epoki. Wprawdzie niektórym może przeszkadzać, że Liszt sąsiaduje z Bachem albo Rachmaninow ze Scarlattim, ale też głównym przeznaczeniem tego albumu jest w miarę przekrojowe pokazanie brzmień różnych bibliotek fortepianowych, a nie delektowanie się repertuarem. Chociaż - żeby nie było - starałem się dołożyć wszelkich starań, by nikt się specjalnie przy słuchaniu nie nudził. Tradycyjnie też i w metadanych, i na okładkach zamieściłem nie tylko imię i nazwisko kompozytora oraz w miarę...

Production Voices 300 Grand stał się jednym z moich ulubionych fortepianów opartych na samplach, zaraz obok VI LABS Modern D i Ravenscrofta 275 . Mimo że ta biblioteka dostępna jest jedynie w formacie 16-bit i 44,1kHz, ma w swoim brzmieniu bardzo dużo naturalnego realizmu - do tego stopnia, że jestem w stanie "usłyszeć" 300 Grand , przesłuchując bez patrzenia nagrania z playlisty . Początkowo chciałem - pisząc post o różnicach między 16-bit/44,1kHz a 24-bit/48kHz - wykorzystać do tego celu bibliotekę Production Voices Production Grand 2 , czyli samplowaną Yamahę C7 , ale po pierwsze, jest to już biblioteka dość wiekowa, po drugie - kolejna Yamaha , a po trzecie wersja Complete , czyli jedyna zawierająca oba formaty, to koszt ponad 300 dolarów. Tymczasem w lipcu była wyprzedaż Steinwaya D , czyli omawianej biblioteki Concert Grand i w ramach tej wyprzedaży nabyłem dwie wersje: LE (16-bit/44,1kHz) oraz Gold (24-bit/48kHz). Obie różnią się od siebie tylko i wyłącznie para...

Letnia wyprzedaż fortepianów VSL stała się okazją do uzupełnienia linii Studio między innymi o - cóż by innego - Bösendorfera Imperial . Stała się też okazją do pokiwania głową nad własną naiwnością w kwestii czytania ze zrozumieniem materiałów producenta. Bo - nie da się ukryć - trochę dałem się tu podejść... Albo i nie. Długa historia Imperiala Jeśli macie czas - opiszę w czym rzecz. Otóż Studio Bösendorfer Imperial to przeniesiony w 2025 roku na nowy Synchron Player starszy instrument, a konkretnie nagrany w 2009 roku VI Vienna Imperial . Wówczas był to - jak się domyślam - szczyt szczytów, jeśli chodzi o sampling. Do 100 warstw dynamicznych, zrobotyzowane próbkowanie - musiało to wtedy robić wrażenie, a słuchając omawianej wersji (która ma te same próbki) wrażenie robi do tej pory i mało który współczesny samplowany instrument ma szansę konkurować technologicznie nawet z tak starym materiałem. Lista fortepianów Istnieją jednak konsekwencje tego, że mamy do czynienia z ...

Na ten instrument zasadzałem się swego czasu, ale trochę wystraszyłem się małej objętości (10GB) i pracy w UVI Workstation - to było w czasach, gdy jedynym dostępnym mi fortepianem dla playera UVI był Model D (nie mylić z Modern D ), czyli fortepian mocno przeciętny, przynajmniej z dzisiejszej mojej perspektywy. Eksplorowałem zatem inne rejony rynku wirtualnych fortepianów, ale koniec końców wróciłem do Gran Coda . Jako użytkownik świetnych Modern D i Ravenscrofta 275 od VI LABS i dobrego Acousticsamples C7 Grand wyzbyłem się uprzedzeń - wszystkie te fortepiany są względnie małe objętościowo, ale brzmią bardzo przyzwoicie. Może tak będzie i z Gran Coda ? Fazioli, ale nie F308 Od razu też uprzedzam, to nie jest "królewski" model F308 , ale "zaledwie" F278 , czyli model nieco mniejszy, co nie zmienia faktu, że jest to również potężny fortepian koncertowy, w niczym nie ustępujący Steinwayom D czy Yamahom C7 . Interfejs instrumentu jest bardzo ascetyczny...

To nie jest post sponsorowany w żaden sposób, po prostu daję znać. Dzisiaj przyszedł do mnie e-mail od VSL z dwiema informacjami. Po pierwsze, zaktualizowano wszystkie fortepiany w ofercie o sympathetic resonance , zarówno z linii Synchron , jak i Studio . Chodzi o to ustawienie: Cóż to takiego, ten cały "sympatyczny rezonans"? Jest to w najprostszym ujęciu samoczynne wzmacnianie harmonicznych, czyli po uderzeniu jednego klawisza, inne struny (odpowiadające właśnie harmonicznym), jeśli nie są tłumione, zaczynają rezonować, tworząc dodatkowe dźwięki, wzbogacające ton podstawowy. Całkiem sensownie pokazał to Vincent Tohier: Możecie też obejrzeć filmik Guya Bacosa, w którym pokazuje on praktyczne zastosowanie i sposób dobierania siły tego parametru: Nowa wersja Synchron Piano Playera jest już dostępna do pobrania, razem z aktualizacjami dla wszystkich bibliotek fortepianowych. Co więcej, VSL z tej okazji zresetowała okresy próbne, więc jeśli już taki okres się Wam sko...

Kiedy po testach Italian Grand okazało się, że rodzina Ivory II całkiem dobrze sobie radzi w nowym playerze Ivory 3 , do kolekcji dorzuciłem Grand Pianos , czyli zestaw trzech fortepianów. I to nie byle jakich, bo Steinwayowi D (wersja Hamburg) towarzyszą mój ulubiony Bösendorfer 290 Imperial oraz intensywnie ostatnio testowana Yamaha C7 (tutaj pod enigmatyczną nazwą Studio 7ft ). Wszystkie trzy modele lubię, a Grand Pianos dawało okazję do przetestowania kilku rzeczy: różnic między Ivory II Steinway D Hamburg a Ivory 3 Steinway D New York , porównania Bösendorferów Imperial od firm Synthogy i Vienna Symphonic Library , a na dodatek sprawdzenia, jak ivorowska Yamaha C7 ma się do innych bibliotek z brzmieniem tego fortepianu. Ivory II a Ivory 3 Większość zagadnień związanych z uruchamianiem fortepianów Ivory II w playerze Ivory 3 opisałem w teście Italian Grand , w tym także nawiązałem do błędu pojawiającego się podczas testów American Concert D . Nie będę zatem się tut...

To niepozorna biblioteka. Dopiero testy Pearl Concert Grand , innej Yamahy C7 , zwróciły moją uwagę na C7 Grand - szukałem bowiem konkurencji. Ostatecznie okazało się, że mogłem porównać Perłę z aż sześcioma innymi Yamahami , w tym właśnie z C7 Grand . Przyznam, że C7 Grand od razu skojarzył mi się z Ravenscroft 275 od VI LABS - zapewne przez to, że obie biblioteki działają w ramach UVI Workstation (albo w Falconie , jeśli ktoś dysponuje). Obie też sprawiają wrażenie bardzo lekkich, szybkich i nieobciążających komputer. A jak jest z jakością dźwięku? Tak wygląda instrument zaraz po uruchomieniu Jest nieźle! Wprawdzie parametry biblioteki nie robią ogromnego wrażenia (pakiet zajmuje nieco ponad 2GB, zawierając w sobie ok. 15GB spakowanego bezstratnie materiału audio), więc jest to jednak sporo mniej niż w przypadku Ravenscrofta (35GB upchnięte do 5GB). Ravenscroft 275 ma za to 4 miksy mikrofonowe - w C7 Grand znajdziemy tylko trzy: Close , Player i Side . Trzy pe...

Od modelu Fazioli F308 rozpoczęła się moja kolekcjonerska przygoda z fortepianami - Synchron Fazioli F308 Essentials , potem Imperfect Samples Ebony Concert Grand czy dość nieoczywisty Native Instruments Claire . A tak naprawdę zadziałał "marketing wizualny" - po prostu podczas kolejnego Konkursu Chopinowskiego widziałem pianistów grających na fortepianach nieznanej mi jeszcze wówczas firmy. I zwyciężyła ciekawość, bo kiedy zacząłem przeglądać rynek, królowały na nim Steinwaye D i Yamahy wszelkiej maści. Nawet mój ulubiony Pianoteq nie ma Fazioli na swojej sporej przecież liście modelowanych fortepianów. Dziwne. Jak widać zatem, musiałem Fazioli zdobyć tak czy owak, a mimo że obecnie mam już rynek fortepianów wirtualnych dość dobrze rozpoznany, muszę przyznać, że faktycznie modeli Fazioli , szczególnie największego F308 , jest na nim malutko. Istnieje wprawdzie PSound Grand Coda , nagrany w studiach Fazioli pod opieką techników tej firmy, ale jest to model F278, a n...