GadeSound

Minął niemal rok od pierwszego wpisu o Griegu i postanowiłem wrócić do tego norweskiego kompozytora. Stało się podczas dogrywania kolejnych utworów suity "Peer Gynt", w tym wspominanego dzisiaj utworu "Śmierć Azy": Na tle innych utworów suity ten jawi się jako bardzo prosty i surowy, bo w zasadzie to zestaw modyfikowanych i powtarzanych akordów, grany wyłącznie przez sekcję smyczkową. A że przez dużą część kompozycji instrumenty grają cicho, była to wymarzona okazja do wykorzystania praktycznego biblioteki Pēteris Vasks Strings od Orchestral Tools . I faktycznie, moim zdaniem to jest idealny utwór do zaprezentowania walorów brzmieniowych tejże biblioteki - dzięki dużej staranności podczas nagrywania cichych fragmentów, wszelkie detale są słyszalne i nie ma żadnych irytujących przeskoków dynamiki. Także wykorzystanie w kulminacyjnym momencie sekcji "first chair" dodało odpowiedniego efektu vibrato , więc wszystko wyszło dokładnie tak, jak to sobie zapl...

Jak być może pamiętacie, w grudniu 2024 roku nie byłem specjanie zachwycony biblioteką Glass Strings , którą firmował znany wcześniej ze Spitfire Audio Christian Hansen. Potencjał istniał, instrument potrafił zabrzmieć imponująco, ale problemy techniczne (stabilność, jakość niektórych próbek) szybko ostudziły mój początkowy entuzjazm. Teraz, pół roku później, nadeszła wersja 1.1.2 (a nawet 1.1.3, o czym później), nowa i - ponoć - wspanialsza. Dotychczasowi użytkownicy dostają ją jako darmową aktualizację, postanowiłem więc dać Glass Strings drugą szansę. Zmiany zewnętrzne Pierwsza rzuca się w oczy zmiana interfejsu użytkownika - jest mniej trójwymiarowo, a bardziej "technicznie", co osobiście przyjmuję z aprobatą. Jest teraz podobnie jak w omawianych ostatnio Pocket Strings . Zasadniczo nie ma to wprawdzie wpływu na jakość dźwięku, ale miło, że usłyszano głos użytkowników. Tak biblioteka wygląda obecnie... ...a tak wyglądała pół roku temu Półgodzinną prezentację,...

Powoli tempo rozszerzania palety brzmieniowej spada - w zasadzie "mogę wszystko" i ciężko znaleźć jeszcze jakieś luki w moim orkiestrowym arsenale. Duże orkiestry? Są - BBC i Spitfire Symphony Orchestra , Nucleus z Jaegerem i Areią czy EastWest Hollywood Orchestra . Średnia orkiestra? Berlin . Małe składy? Chamber Strings i Odeon . Kwintety i kwartety? Cinematic Studio Solo Strings , Iconic Strings , Bohemian , Spitfrie Solo Strings . Do tego sekcje dęte, w tym instrumenty modelowane. Fortepiany, organy, chóry. Biblioteki perkusyjne Damage 1/2 , Evolve , BigBang Cinematic Percussion . No, dużo tego. A jak przychodzi co do czego, to... Con Sordino - co to takiego? Sama fraza con sordino oznacza "z tłumieniem", a to z kolei nakazuje muzykowi zastosowanie podczas gry tłumika. W przypadku instrumentów smyczkowych jest to tłumik nasuwany na podstawkę, co znacznie redukuje drgania przenoszone do pudła rezonansowego i ma wpływ na brzmienie, które staje się delik...

Dzisiaj będzie krótko i węzłowato, a powód jest podobny jak w przypadku biblioteki Chamber Strings Essentials - migracja do bardziej rozbudowanej wersji, ale tym razem chodzi o Iconic Strings , o której pisałem całkiem niedawno . Dobre, ale może być lepsze Być może pamiętacie, że w poprzednim opisie wskazałem na dwie różnice między wersją zwykłą a wersją Professional . Otóż ta pierwsza pozbawiona jest większości wariantów omikrofonowania oraz portamento . Ta druga rzecz niespecjalnie mi przeszkadzała, bo choć sam efekt portamento lubię, to boję się jego nadużywania. Natomiast podczas prac nad kolejnymi utworami Bacha, Mozarta, Pachelbela czy Boccheriniego coraz bardziej irytowała mnie konfiguracja mikrofonów właśnie. Kwintet jest rozłożony dość mocno w panoramie, a jeśli nie użyjemy żadnego pogłosu, staje się to męczące w słuchaniu. Mikser nie daje dużych możliwości: Miksy do wyboru: albo jedna opcja, albo druga. I tyle. Kombinowałem zatem z zawężaniem obrazu stereo, ustawi...

Czaiłem się na tę bibliotekę od dłuższego czasu i już dwa razy widziałem ją w promocji, ale kiedy wreszcie mogłem dokonać zakupu, akurat była w swojej normalnej, niezbyt niskiej cenie. Do trzech razy sztuka jednak: w końcu wyczekałem, zbliżyła się wielka "zimowa wyprzedaż", a ja wysupłałem resztki zaskórniaków i mam. Zdobyłem. Kwintet Abbey Road Two: Iconic Strings zapełnia lukę w mojej kolekcji, którą dawno temu miała zapełnić Cremona Quartet . Na Cremonę nie zdecydowałem się ostatecznie ze względu na pewne dziwne rozwiązania interfejsu użytkownika, z którymi zmagam się już w Stradivari Violin - a cała biblioteka Cremona jest zbudowana w ten sam sposób. Poza tym Iconic Strings oferuje dodatkowo kontrabas, więc... Bezpośrednia motywacja Impulsem była chęć przygotowania jednego czy dwóch mock-upów utworów Haydna, Bacha, Mozarta czy Pachelbela - niestety, do tego zadania posiadane przeze mnie biblioteki okazywały się niewystarczające i nie byłem usatysfakcjonowany...

I takie to moje planowanie - we wpisie o bibliotekach Audio Imperia wspominałem, że prędzej od Areii pojawi się u mnie biblioteka Cinematic Studio Strings (którą dostanę w swoje ręce tak czy owak!), a jednak Areia jest pierwsza. Wszystko przez to, że odnalazłem film prezentujący najnowszą wersję 1.2: Jakoś wcześniej YouTube pokazywał mi wersje wcześniejsze, sprzed czterech lat, i z tego też czasu pochodzi większość testów tej biblioteki. Wersja 1.2 została znacząco rozbudowana (dość powiedzieć, że pojawiło się 14GB nowych próbek) i zoptymalizowana, co przekonało mnie do wykorzystania jeszcze ostatniego dnia cyber-weeku i znaczącej zniżki na cenie. W tym wypadku pominąłem zupełnie wersję Lite , która kosztowała zaledwie 30 dolarów mniej, a zawartością nie ma się co mierzyć z wersją pełną. Smyczki Jeśli ktoś miał do czynienia z Nucleusem , czyli najbardziej uniwersalną biblioteką od Audio Imperia , z pewnością nie będzie zaskoczony brzmieniem sekcji smyczkowej. Areia jednak ...

Ech, Czarny piątek już za nami. Pokus było sporo, niektóre udało się odeprzeć, inne - zupełnie nie. Do tych ostatnich muszę zaliczyć właśnie Chamber Strings Essentials od Spitfire Audio , choć do ostatniej chwili nie byłem pewien, czy decydować się na Chamber Strings , czy jednak wykupić pełną wersję Audio Imperia Dolce . Chciałem mieć koniecznie do dyspozycji kameralny skład, a Dolce Lite , mimo że generalnie bardzo dobre brzmieniowo, nie dawało mi oczekiwanej wygody. Należę bowiem do osób, które preferują zmiany artykulacji programowane za pomocą tzw. key switches - czyli mam na danej ścieżce brzmienie, dajmy na to, skrzypiec i mogę się za pomocą key switches w każdej chwili przełączyć np. z legato na spiccato czy tremolo . Dolce Lite daje tylko drugą możliwość - każda artykulacja musi być umieszczona na osobnej ścieżce. Owszem, czasem bywa to przydatne, ale z mojej praktyki wynika, że wprowadza chaos do projektu. Napisałem do Audio Imperia z pytaniem, czy planują do pełnej...