GadeSound

Kończę przegląd wirtualnych fortepianów czymś specjalnym - kolekcją stworzoną przez jednego człowieka. Dore Mark to założyciel firmy The Experience Pianos , który zaczynał przygodę z tworzeniem własnych wirtualnych fortepianów od serwisu Pianobook . Do dzisiaj można tam znaleźć jego fortepiany, do pobrania zupełnie za darmo. Są one mniej rozbudowane niż komercyjne wersje, ale wypróbować warto. Co znajdziemy w kolekcji? Wprawdzie każdy z siedmiu fortepianów możemy kupić osobno, ale moim zdaniem kolekcja jest naprawdę solidna i warto pomyśleć o całości, zwłaszcza że mamy tu najróżniejsze modele, "na każdą okazję", można by rzec: Austrian Concert B290 - Bösendorfer Imperial Italian Concert 308 - Fazioli F308 New York SS211 - Steinway Model B Japanese Y212 - Yamaha S6 Carbon P212 - Steingraeber-Phoenix 212 Mason & Hamlin A174 - Mason & Hamlin Model A Clementi Fortepiano 1808 Każdy z tych fortepianów występuje w odmianie dla samplera Kontakt ora...

Był niedawno test Steinwaya D od Production Voices , wcześniej byłem zachwycony 300 Grand (Yamaha CFX) , więc tylko kwestią czasu stało się poznanie najstarszej biblioteki tego producenta - Production Grand 2 , czyli Yamahą C7 . Tym razem już nie wygłupiałem się z wersją 24-bit/48kHz, bo testy przeprowadzone na Concert Grand wykazały, że jest to w moim przypadku zbędna rozrzutność, biorąc pod uwagę mój sposób korzystania z brzmień fortepianowych. Staroć? Materiał audio do tej biblioteki powstał w... 2013 roku. Omawiana wersja druga, nowsza, bazująca na tych samych próbkach, ale z ulepszonymi algorytmami i poprawkami pochodzi z 2017 roku. Mimo sędziwego wieku, parametry techniczne nadal mogą budzić uznanie, bo to jednak 12 warstw dynamicznych, dostępność sympathetic resonance , half-pedaling , osobne próbki ataku i wybrzmiewania oraz osiem perspektyw mikrofonowych. Bibliotekę można kupić - tak jak Concert Grand - w trzech wersjach: omawianej LE (16-bit/44,1kHz), Gold (24-bit/48k...

Production Voices 300 Grand stał się jednym z moich ulubionych fortepianów opartych na samplach, zaraz obok VI LABS Modern D i Ravenscrofta 275 . Mimo że ta biblioteka dostępna jest jedynie w formacie 16-bit i 44,1kHz, ma w swoim brzmieniu bardzo dużo naturalnego realizmu - do tego stopnia, że jestem w stanie "usłyszeć" 300 Grand , przesłuchując bez patrzenia nagrania z playlisty . Początkowo chciałem - pisząc post o różnicach między 16-bit/44,1kHz a 24-bit/48kHz - wykorzystać do tego celu bibliotekę Production Voices Production Grand 2 , czyli samplowaną Yamahę C7 , ale po pierwsze, jest to już biblioteka dość wiekowa, po drugie - kolejna Yamaha , a po trzecie wersja Complete , czyli jedyna zawierająca oba formaty, to koszt ponad 300 dolarów. Tymczasem w lipcu była wyprzedaż Steinwaya D , czyli omawianej biblioteki Concert Grand i w ramach tej wyprzedaży nabyłem dwie wersje: LE (16-bit/44,1kHz) oraz Gold (24-bit/48kHz). Obie różnią się od siebie tylko i wyłącznie para...

Tak, tak, wiem, miało nie być już fortepianów. Podsumowanie pojawiło się już jakiś czas temu , ale nic nie mogłem poradzić, że omawiany dzisiaj Pearl Concert Grand nagle pojawił się w bardzo atrakcyjnej cenie. Miałem fakt jego istnienia wcześniej gdzieś tam z tyłu głowy, ale że jest to Yamaha C7 , którą już mam w cyfrowej postaci z Keyscape czy od Cinematic Studio , to nie byłem skłonny wydawać ponad stu euro na - było nie było - dość już stary instrument. Pearl Concert Grand startował w 2015 roku, z dużą przebudową w 2018, kiedy ukazała się wersja 2.0 z unowocześnionym "silnikiem". Stary, ale jary Na szczęście, nawet jak na dzisiejsze standardy Pearl Concert Grand trzyma się krzepko - wprawdzie osiem warstw dynamicznych i tylko po dwie próbki round-robin nie zachwycają, za to mamy osobno próbkowane pedały sustain i sostenuto , obsługę half pedalingu i cztery perspektywy mikrofonowe. Do dyspozycji oddano nam ujęcia Close , Pedal , Stage oraz Hall . Podstawowy wid...

Gdy się wydawało, że sprawdziłem każdą wartą zapoznania się bibliotekę fortepianową, jakoś w połowie maja natknąłem się na tajemniczy C. Bechstein Digital Grand i to umieszczony dość wysoko w rankingu bibliotek "rzadkich". A że była to ostatnia taka biblioteka, postanowiłem i z nią się zapoznać, żeby nie przeoczyć potencjalnej perły. Doświadczenie ( 300 Grand , Modern D ) nauczyło mnie, że także poza wielkimi studiami da się stworzyć coś naprawdę rewelacyjnego. A przecież Digital Grand do biblioteka wprost od wytwórcy fortepianów C. Bechstein - co jak co, ale powinni zadbać o to, by fortepian godnie "reklamował" akustyczne wyroby. Jedna droga Digital Grand można zdobyć tylko w jeden sposób - kupić na stronie producenta, a właściwie tylko w sklepie Thomann.de , dokąd wiedzie przekierowanie. Trochę to dziwaczne, bo jeśli nie mamy w tym sklepie konta, będziemy zmuszeni je założyć - bez tego nic się nie powiedzie. Ostatecznie dostajemy ze sklepu numer seryjny, ...

52GB danych. 21 warstw dynamicznych. 6 zestawów mikrofonów. Do tego pewna "surowość" brzmienia Steinwaya Model D . Przyznam, że mnie to jakoś specjalnie nie przekonywało, gdy kupowałem tę bibliotekę na początku maja. I dotąd jakoś specjalnie się nie przekonałem, a początkowe problemy z użyciem Hammersmitha sprawiły, że musiałem na nowo wrzucać wykonane nim nagrania. Nie było łatwo. Kłopoty na dzień dobry Wszystko przez to, że miałem z biblioteką podwójny kłopot - najpierw zapodział się gdzieś e-mail z numerem seryjnym. Po zakupie powinienem ten numer dostać, by bez problemu pobrać bibliotekę za pomocą Native Access . Numer też powinienem widzieć na swoim koncie Soniccouture - a wiem o tym, bo już parę rzeczy od tej firmy mam. A tu nic, lipa. Na szczęście w miarę szybko zareagował support w osobie Jamesa i okazało się, że coś zablokowało płatność PayPal . Na szczęście wystarczyło dostarczyć maila z PayPala z numerem i datą transakcji, by James zarejestrował mi bibliotek...

Szczerze - nigdy nie słyszałem ani o tym instrumencie, ani chyba nawet nazwa producenta nigdy nie mignęła mi przed oczami (a przynajmniej nie kojarzę). Skąd zatem 300 Grand w zestawieniu? Otóż miałem już napisane całe podsumowanie, wnioski wysnute, nagrania opublikowane, kiedy znajoma napisała do mnie: "A Concert Grand testowałeś?". Nie zrozumiałem, więc podesłała mi link do strony producenta , a ja zacząłem czytać i szukać informacji. I okazało się, że Concert Grand jest faktycznie wymieniany tu i tam jako całkiem solidna i dobra biblioteka fortepianowa, zaś najnowszą biblioteką tego producenta jest 300 Grand , czyli wirtualna Yamaha CFX . No cóż, było jeszcze kilka dni do publikacji podsumowania, dlaczego by nie rzucić okiem (uchem?), może będzie to czarny koń całego wyścigu? Mały producent Production Voices to nie jest duży producent w rodzaju Vienna Symphonic Library czy Native Instruments . Nie znalazłem dokładnej liczby pracowników, bo wszędzie przewija się tylk...

Kiedyś bardzo zależało mi na zdobyciu fortepianu Noire od Native Instruments i w zeszłym roku dopiąłem swego. Później polowałem na opisywany właśnie Claire , ale jakoś nie trafiała się odpowiednia okazja, a pełna cena nie zachęcała. Parę miesięcy temu była wprawdzie wyprzedaż za 50%, ale - pech czy przeznaczenie - nie chciał mi wtedy działać Pay Pal . No i nadszedł przełom maja i czerwca, kiedy to tradycyjnie Native Instruments robi coroczną wyprzedaż wiosenną. Na co mnie to? Otóż właśnie - ktoś się może zastanawiać, po co mi kolejny wirtualny fortepian? Oczywiście po nic, byłem po prostu bardzo ciekaw, czy okaże się bardziej przydatny od Noire . Po drugie - miałem słabość do fortepianów Fazioli , a Claire to właśnie fortepian tej firmy (choć nieoficjalnie). Po trzecie, cena pakietu była tak zachęcająca, że nie pozostało nic innego, jak się zaopatrzyć. Na obrazku jest bardzo ładnie Claire Bundle Tak naprawdę zdobyłem cały pakiet Claire Bundle , czyli także Claire: Avant ,...

Kiedy w styczniu pisałem niewesoły wpis o kłopotach Native Instruments , wciąż wierzyłem, że nie będzie tak źle i firma wyjdzie na prostą. Pod koniec marca już nie byłem aż takim optymistą , a tu okazało się "na dniach", że jednak znalazł się chętny do poratowania Niemców. Jak możemy przeczytać w komunikacie prasowym , inMusic przejmuje swojego biznesowego partnera (obie firmy podpisały pewne porozumienia w 2025 roku na integracje między swoimi produktami). Dalej następują tradycyjne "blablabla" o tym, jakie to Native Instruments jest ważne, jak dobre produkty ma i jak prężną społecznością dysponuje. Wskazana jest też ciężka i pełna wybojów droga inMusic do stania się branżowym potentatem, posiadającym pod swoimi skrzydłami takie marki, jak Akai Professional , Moog Music , Denon DJ czy M-Audio . Z jednej strony to dobra nowina - Native Instruments nie zniknie z rynku, losy Kontakta czy Komplete są na razie ocalone. Natomiast nie wszyscy się cieszą. Zwo...