GadeSound

Z dodatków do Duality Strings testowałem już Virtuoso i Sordino (z Colors jakoś nie miałem pomysłu), a w moje łapki dostał się dodatek Ostinato . I mam go już prawie od roku, tak samo niemal długo wisi szkic wpisu na bloga i... nic się nie działo. Aż przejrzałem na oczy. Ostinato! W skrócie, ostinato to powtarzalny fragment melodii, zwykle krótkiej, który pozwala dodać fakturę rytmiczną do utworu i wypełnić przestrzeń bez stosowania długich dźwięków (darujcie, to moja własna, mocno praktyczna definicja). Jeśli chcecie bardziej formalnie: Ostinato (z wł. ostinato = upart(e), nieustępliwe) to powtarzający się w sposób niezmienny wzór muzyczny – rytmiczny, melodyczny albo harmoniczny – który pojawia się wiele razy z rzędu, często przez dłuższy fragment utworu. Kiedy usłyszałem, że VSL ogłasza premierę tego dodatku, zacząłem się zastanawiać, jak to niby ma działać, zwłaszcza że w sloganach reklamowych przewijało się, że użytkownik będzie mógł samodzielnie tworzyć własne schema...

Moje pierwsze poważne spotkanie z biblioteką con sordino miało miejsce przy okazji testów Berlin Con Sordino Strings od Orchestral Tools . Potrzebowałem wówczas tego typu artykulacji do nagrania 21. koncertu fortepianowego Mozarta. Przedtem sprawdziłem smyczki Cinematic Studio Strings , Spitfire BBC Symphony Orchestra oraz Spitfire Chamber Strings . Brzmieniowo najlepsze były Chamber Strings , ale za to skład wydał mi się nieco za mały. Potem długo Berlin Con Sordino Strings leżały odłogiem, bo i w interesującym mnie okresie jakoś nie natykałem się na wiele utworów wymagających tej techniki (albo jakoś to przegapiałem - co na pewno miało miejsce w II. części "Zimy" Vivaldiego). Jednak ostatnio już trzeci raz natykałem się na taki utwór, a że moją główną biblioteką smyczkową są obecnie Duality Strings od Vienna Symphonic Library , postanowiłem rozszerzyć ją o con sordino . Wariant i inne szczegóły Póki co zdecydowałem się tylko na wersję Standard , bo wielomiesięcz...

Mam już jeden dodatek do Duality Strings , a konkretnie Colors , czyli przede wszystkim delikatne brzmienia flautando i ponticello . Następnym w kolejności ma być Virtuoso , ale zanim zdecyduję się na zakup, postanowiłem sprawdzić miesięczną wersję testową. Miałem bowiem wątpliwości, czy rzeczy oferowane przez ten dodatek okażą się przydatne w praktyce. Jak zacząć testy? Wersję testową "kupuje się" w sklepie VSL - biblioteki, które oferują możliwość sprawdzenia, mają odpowiedni przycisk, który dodaje bibliotekę do koszyka, przez który przechodzimy i już mamy dodaną do konta wersję testową. Trzeba ją oczywiście pobrać za pomocą Vienna Assistanta i aktywować na koncie iLok . Niewątpliwym plusem jest jednak to, że wersja testowa jest kompletna i oferuje wszystko, co wersja komercyjna, a na domiar dobrego, jeśli po udanych testach zdecydujemy się na zakup, nie trzeba już niczego odinstalowywać, przeinstalowywać i pobierać na nowo - po prostu dostaniemy licencję do aktywowan...

Na mojej tegorocznej podróży orkiestrowej dwie firmy najmocniej odcisnęły swoje piętno - i, co nie jest zaskoczeniem po lekturze wcześniejszego wpisu , żadną z tych firm nie jest Spitfire Audio . Nie jest to też Audio Imperia , w której produkty tak bogato wyposażyłem się w ubiegły "czarny piątek". Chodzi o Orchestral Tools i (nieco później) Vienna Symphonic Library . W obu przypadkach historia przekonywania się do produktów firmy wyglądała bardzo podobnie i zasadniczo istnieje wiele podobieństw między filozofiami obu firm. Pierwsze zetknięcie Wprawdzie z Orchestral Tools miałem do czynienia jeszcze w czasach Berlin Inspire 1 w Kontakcie , ale dopiero poszukiwanie rożka angielskiego zachęciło mnie do ponownego zetknięcia z firmą, już w SinePlayerze (wówczas dopiero raczkującym). Wówczas nie byłem przekonany do niego, ale i tak był lepszy niż rożek angielski odpalany w playerze od Vienna Symphonic Library . Z VSL zetknąłem się w tym samym czasie i z tych samych po...

Uff, co za nazwa! Śmiałem się z długich nazw VSL już przy okazji choćby Synchron Solo Strings - no, ale co zrobić, sama nazwa firmy to już trzy człony nazwy... Duality Strings Regular są kolejną biblioteką smyczkową od VSL , którą mam okazję sprawdzać w praktyce. Jest ona o tyle ciekawa, że niejako łączy zalety dwóch poprzednio testowanych bibliotek, czyli Synchron Elite Strings oraz Synchron Strings Pro . Mamy tu do czynienia jednocześnie z dużym i małym składem, bo VSL nagrało jednocześnie (dosłownie jednocześnie) dwie orkiestry w dwóch różnych studiach. Duży skład, czyli 14 pierwszych skrzypiec, 12 drugich, 10 altówek i wiolonczeli oraz 6 kontrabasów, zarejestrowano w słynnym Studio A ( Synchron ) (stąd człon "Synchron" w nazwach bibliotek tam nagrywanych). Skład mniejszy (8 pierwszych skrzypiec, 6 drugich, 5 altówek i wiolonczeli oraz 3 kontrabasy) nagrano w Studio B . Różnica (poza wielkością zespołów) tkwi w warunkach akustycznych. Studio Synchron jest duże i ma...

W związku z testowaniem w ostatnim czasie Duality Strings od Vienna Symphonic Library , pojawił się dylemat, jaki utwór wykorzystać, by pokazać zalety tej biblioteki. Pytanie sensowne pod warunkiem, że wie się, co to za zalety - w mojej opinii to przede wszystkim piękne molto vibrato i ogólna duża "zwinność" tych smyczków. Naturalnym wyborem zatem byłoby coś bardzo misternego, szybkiego, ale z momentami prezentującymi liryczne melodie. To z kolei prowadzi pierwszą myśl do Mozarta, a drugą do... Rossiniego. Mozarta mock-upowałem już wielokrotnie, zatem wybór padł na Rossiniego. I dobrze się złożyło, bo jednym z najbardziej znanych utworów włoskiego kompozytora jest uwertura z opery komicznej ( opera buffa ) pt. "Cyrulik sewilski, czyli daremna przezorność". Z zapałem wziąłem się do roboty, jeszcze nawet przed pobraniem Duality Strings , korzystając ze Strings Pro . Dlaczego tak? Chciałem też mieć porównanie tych dwóch bibliotek, żeby się przekonać, czy faktyczni...