GadeSound

Prócz dużych i średnich składów smyczkowych, takich jak choćby Spitfire BBC Symphony Orchestra czy Cinematic Studio Strings czasem potrzebujemy składów nieco mniejszych. Zwykle są to konfiguracje w rodzaju sześcioro skrzypiec pierwszych, pięcioro drugich i altówek, cztery wiolonczele i trzy kontrabasy (plus-minus jeden w każdej z sekcji). Takie składy dają już pełniejsze brzmienie niż kwartety czy kwintety smyczkowe, ale nie tak rozmyte i potężne jak pełna orkiestra. Tego typu małe orkiestry kameralne świetnie nadają się do grania finezyjnych kompozycji Haydna, Mozarta czy Vivaldiego, nieco gorzej im idzie przy symfoniach Beethovena czy utworach Wagnera. Małych składów smyczkowych, wbrew pozorom, wcale nie ma na rynku bibliotek specjalnie dużo. A skoro mam ich trochę, postanowiłem kilka z nich po prostu porównać. Jako że biblioteki musiały wykazać się w "Divertimento D-dur" (a konkretnie w trzeciej części, "Presto"), z marszu odpadły takie biblioteki jak Pēteris...

Od kiedy używam Spitfire Chamber Strings (obecnie już w wersji Core ), uwielbiam ten rodzaj brzmienia. Mały skład smyczkowy po prostu brzmi jakoś tak... ładnie. Nie jest aż tak surowo jak przy kwartecie czy kwintecie, ale nie brakuje innych sekcji orkiestrowych, jak przy większych składach. Niemniej, mimo że Chamber Strings od Spitfire brzmi bardzo dobrze, to jednak biblioteka ta ma swoje wady, przede wszystkim konieczność używania dodatkowych instancji, jeśli chce się skorzystać z wszystkich dostępnych artykulacji. Te bowiem, jak to w przypadku starszych bibliotek Spitfire , są wydzielone do sztywno zdefiniowanych zestawów i nie są dostępne wszystkie naraz. Pewne niedogodności Odeon Chamber Strings ma wprawdzie dopisek Modern Filmic Ensemble , ale pozwolę go sobie dla skrócenia zapisu pomijać w dalszej części. Sama biblioteka pochodzi od nieznanego mi wcześniej producenta, Insanity Samples , który nie jest jednak producentem początkującym. Przeciwnie, ma w swojej ofercie bard...