GadeSound

Z dodatków do Duality Strings testowałem już Virtuoso i Sordino (z Colors jakoś nie miałem pomysłu), a w moje łapki dostał się dodatek Ostinato . I mam go już prawie od roku, tak samo niemal długo wisi szkic wpisu na bloga i... nic się nie działo. Aż przejrzałem na oczy. Ostinato! W skrócie, ostinato to powtarzalny fragment melodii, zwykle krótkiej, który pozwala dodać fakturę rytmiczną do utworu i wypełnić przestrzeń bez stosowania długich dźwięków (darujcie, to moja własna, mocno praktyczna definicja). Jeśli chcecie bardziej formalnie: Ostinato (z wł. ostinato = upart(e), nieustępliwe) to powtarzający się w sposób niezmienny wzór muzyczny – rytmiczny, melodyczny albo harmoniczny – który pojawia się wiele razy z rzędu, często przez dłuższy fragment utworu. Kiedy usłyszałem, że VSL ogłasza premierę tego dodatku, zacząłem się zastanawiać, jak to niby ma działać, zwłaszcza że w sloganach reklamowych przewijało się, że użytkownik będzie mógł samodzielnie tworzyć własne schema...

Jestem chyba skazany na fortepiany od Vienna Symphonic Library . Była już cała seria Synchron , potem wypróbowałem też część serii Studio i to jest - mam nadzieję - ostatni fortepian z tej kolekcji, który do mnie zawitał. No bo ileż można?! Lista fortepianów niespodziewanie się wydłużyła Oczywiście, nie narzekam dlatego, że to słabe fortepiany i pieniądze wyrzucone w błoto. To "tylko" pieniądze wyrzucone w błoto (w mojej sytuacji), bo jak przychodzi co do czego, trudno się zdecydować na konkretny model - każdy ma swoje plusy i minusy... Dlaczego akurat Blüthner? Ktoś może zadać pytanie ze śródtytułu - dlaczego nie wybrałem na przykład Studio Bösendorfer Upright , tylko jakiegoś starego Blüthnera ? Cóż, będzie to historia podobna do C. Bechstein Digital Piano : po prostu byłem ciekaw porównania z jedynym dostępnym mi egzemplarzem modelowanym z Modartt Pianoteq 9 . Otóż właśnie - mimo że z samą marką Blüthner spotkałem się już niejednokrotnie, to jedyny fortepian tej m...

Pamiętam, że kiedyś, w którymś z komentarzy pod postem, zarzekałem się, że Fazioli F212 jest mi niepotrzebny. Że na co mi on. Że nie chcę. No i mam. A powiem więcej - nie żałuję, bo to naprawdę zacny fortepian, jak się okazuje. I gdybym obecnie miał wybierać między nim a Studio Bösendorferem 280VC , to wcale nie jestem przekonany, czy włoski fortepian by jednak nie wygrał. Krótka piłka Nie będę się dzisiaj rozpisywał, bo i nie ma za bardzo o czym. Wprawdzie model Fazioli F212 , debiutujący (jako instrument akustyczny) w 1987 był na swój sposób przełomowy, bo rozsławił włoską firmę poza granicami kraju, ale nie jest to jakiś legendarny fortepian z niesamowitymi właściwościami. Zwolennicy cenią go za precyzję, klarowność i oddawanie najmniejszych niuansów w grze, przeciwnicy piętnują za brak "romantyzmu". A ja powiem tak, że mnie się F212 zwyczajnie podoba. Konfiguracyjnie mamy tu to, co zwykle, bez dodatkowych "fajerwerków": Szybko dopasowujemy do wymagań i...

"Cwałowanie walkirii" Wagnera było jednym z tych utworów, które trudno było mi nagrać w satysfakcjonujący mnie sposób. Inne to chociażby "Bolero" Ravela czy "Lacrimosa" Mozarta - we wszystkich tych przypadkach w końcu "coś" nagrałem, ale nie jestem z tego zadowolony. Dokładnie tak samo jest z "Cwałowaniem walkirii". Długo zasłaniałem się sam przed sobą, że przecież nie mam odpowiedniej biblioteki, która miałaby odpowiedniej jakości sekcję dętą blaszaną. Argumentów zaczęło mi brakować już przy Cinematic Studio Brass , potem przyszła pełna sekcja z Orchestral Tools Berlin Pro i Beaufort , aż w końcu skompletowałem "blachy" od Vienna Symphonic Library (i główne, i Special ), więc trzeba było wziąć byka za rogi: Mogę się jeszcze tłumaczyć, że trudno jest znaleźć partyturę MIDI z odpowiednią aranżacją - ale w końcu udało się posztukować, posklejać i jest. Dlaczego nie jestem zadowolony w 100%? Przede wszystkim uważam, że n...

Letnia wyprzedaż fortepianów VSL stała się okazją do uzupełnienia linii Studio między innymi o - cóż by innego - Bösendorfera Imperial . Stała się też okazją do pokiwania głową nad własną naiwnością w kwestii czytania ze zrozumieniem materiałów producenta. Bo - nie da się ukryć - trochę dałem się tu podejść... Albo i nie. Długa historia Imperiala Jeśli macie czas - opiszę w czym rzecz. Otóż Studio Bösendorfer Imperial to przeniesiony w 2025 roku na nowy Synchron Player starszy instrument, a konkretnie nagrany w 2009 roku VI Vienna Imperial . Wówczas był to - jak się domyślam - szczyt szczytów, jeśli chodzi o sampling. Do 100 warstw dynamicznych, zrobotyzowane próbkowanie - musiało to wtedy robić wrażenie, a słuchając omawianej wersji (która ma te same próbki) wrażenie robi do tej pory i mało który współczesny samplowany instrument ma szansę konkurować technologicznie nawet z tak starym materiałem. Lista fortepianów Istnieją jednak konsekwencje tego, że mamy do czynienia z ...

To nie jest post sponsorowany w żaden sposób, po prostu daję znać. Dzisiaj przyszedł do mnie e-mail od VSL z dwiema informacjami. Po pierwsze, zaktualizowano wszystkie fortepiany w ofercie o sympathetic resonance , zarówno z linii Synchron , jak i Studio . Chodzi o to ustawienie: Cóż to takiego, ten cały "sympatyczny rezonans"? Jest to w najprostszym ujęciu samoczynne wzmacnianie harmonicznych, czyli po uderzeniu jednego klawisza, inne struny (odpowiadające właśnie harmonicznym), jeśli nie są tłumione, zaczynają rezonować, tworząc dodatkowe dźwięki, wzbogacające ton podstawowy. Całkiem sensownie pokazał to Vincent Tohier: Możecie też obejrzeć filmik Guya Bacosa, w którym pokazuje on praktyczne zastosowanie i sposób dobierania siły tego parametru: Nowa wersja Synchron Piano Playera jest już dostępna do pobrania, razem z aktualizacjami dla wszystkich bibliotek fortepianowych. Co więcej, VSL z tej okazji zresetowała okresy próbne, więc jeśli już taki okres się Wam sko...

Jeszcze w styczniu 2026 opublikowałem porównanie grupy wirtualnych fortepianów , głównie ze względu na rozważania, czy modelowane wersje są w stanie zagrozić modelom samplowanym. Od tego czasu zbiór fortepianów w moim studiu znacząco się rozszerzył, w tym o modele uznawane za najlepsze obecnie na rynku, może zatem pora zrobić jeszcze jedno podsumowanie? Czy najlepsze modele samplowane zmieniły moje zdanie co do przydatności modelowanego Pianoteq 9 ? Bez przykładów tym razem W styczniowym artykule pokusiłem się o przygotowanie zestawu "anonimizowanych" nagrań, dzięki którym każdy mógł sprawdzić, czy faktycznie słyszy różnicę między fortepianami samplowanymi a modelowanymi. Wniosek był wówczas taki, że o stuprocentową pewność już dzisiaj trudno, a jeśli umie się odpowiednio skonfigurować Pianoteq (rozmaite opcje humanizacji, czyli elementów losowości, odstrajanie, "postarzanie" i swobodna modyfikacja ujęć mikrofonowych, dobry zewnętrzny pogłos), to spokojnie wytr...

Próbowałem już robić covery utworów, które nie łapią się do kategorii public domain , czyli jeszcze ich prawa autorskie nie wygasły, jednak zwykle kończyło się to banem od YouTube . Dlatego bez dużych nadziei wrzuciłem "Walc" z "Trędowatej" Wojciecha Kilara na GadesTester . Wbrew moim obawom, tym razem jednak YouTube nie zaprotestował, co ośmieliło mnie do przygotowania wersji ostatecznej: Było tu trochę kombinowania, bo pierwotna wersja była nagrana w całości za pomocą "klasycznych" bibliotek orkiestrowych od Vienna Symphonic Library oraz Orchestral Tools . Ostatecznie jednak dużą część partii dętej nagrałem ponownie, już z wykorzystaniem bibliotek modelowanych od Acousticsamples , co - jak mam nadzieję - wyszło utworowi na dobre. Wrzucałem go do publikacji już jakiś czas temu i kiedy dzisiaj w końcu "wybiła jego godzina", trochę kręciłem nosem, bo to i owo bym jeszcze poprawił chyba, ale trudno. Nie chciało mi się skontrolować parę dni ...

Kiedy pisałem o Concert D-274 , wspominałem o brakującym elemencie kolekcji Synchron Pianos , czyli fortepianie Yamaha CFX . Dosłownie "rzutem na taśmę" dorwałem ten model przed zakończeniem wielkiej fortepianowej wyprzedaży i dzięki temu mogę przeprowadzić testy, w tym testy porównawcze z największym konkurentem, czyli Garritan CFX Concert Grand . Instrument Garritana ma już swoje lata (premiera w 2014 roku), ale i seria Synchron nie jest aż tak nowa, jak mogłoby się wydawać, bo pierwsze fortepiany pojawiły się w 2017 roku. Różnica tkwi w tym, że Vienna Symphonic Library jednak dopracowywała swoje biblioteki, rozwijała je, a w końcu utworzyła prostsze wersje Essentials . Z kolei ARIA Player , wykorzystywany przez Garritana , nie jest rozwijany od 2019 roku - ale do tego aspektu jeszcze wrócę przy porównaniu. Brak zaskoczenia Synchron Yamaha CFX nie zaskakuje - to kolejny fortepian ze znanej serii Synchron , czyli nagrano go w Studiu A , większym i dysponującym spo...

Nie tak dawno opisywałem fortepian Steinwaya od VSL , ale chociaż teoretycznie był to model D, to jednak bardzo, bardzo stary. Łączył on świat pierwszych fortepianów ze światem fortepianów współczesnych i z tego względu bardzo lubię jego brzmienie - jest na tyle "stare", by dobrze brzmiały na nim nagrania romantyczne, a nawet klasyczne, a jednocześnie na tyle "nowe", by nie mieć wrażenia, że słuchamy jakiegoś wariantu klawesynu. Drugą cechą modelu 1887 był fakt, że został nagrany w Studio B , czyli w studio z minimalnym pogłosem. Z jednej strony zwiększa to elastyczność, bo pogłos zawsze łatwiej dodać niż usunąć, ale z drugiej, jeśli ktoś nie ma VSL Synchron Stage Reverb , trudniej będzie mu "osadzić" brzmienie tego fortepianu w kontekście orkiestry z serii Synchron . Steinway D w studiu Synchron Wszystko się zmienia, jeśli dostawimy do domowego studia Steinwaya D-274 , nagranego w studiu Synchron - a takim właśnie instrumentem jest Synchron Concer...